ช่วงนี้ออมไม่ค่อยได้อัพบล๊อคบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนเลย อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยมีเวลา หรือเรียกสั้นๆว่าขี้เกียจละมั้ง วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจเลยอยากจะเมาส์หน่อย

วันเสาร์ที่ผ่านมาออมไปดูหนัง Gat smart ( อีกแย้ว) กับเพื่อนสุดเลิฟ ที่เค้าไม่ค่อยจะได้เปิดหูเปิดตาซักเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะหาเพื่อนที่รู้ใจและถูกใจอย่างออมไม่ได้มั้ง ( แหะๆ ..หลงตัวเอง) ชีวิตคนเรามันสั้นนัก อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไป เราก็ตกลงกันแล้วว่าจะพยายามใช้เวลาที่เหลืออยู่ อยู่ด้วยกันให้นานท่สุดเท่าที่ความทรงจำเราจะจดจำได้ ( ยังกะเป็นแฟนกันเลยเนอะ ) เค้าก็ขอ ออม ว่า เราจะเจอกัน ทุกๆวันเสาร์ (ถ้าเป็นไปได้ ) เพราะวันอาทิตย์เป็นวันครอบครัวหรรษาระหว่างเค้ากะตอฮา เอ๊า ไม่ว่ากันอยู่แล้ว อะไรที่เพื่อนมีความสุข ออมก็มีความสุขไปด้วย ว่าไปแล้วก็ 9 ปีแล้วนะที่รู้จักกับเสาร์ ดังนั้นออมคิดว่าหากไปแข่งรายการแฟนแท้แล้ว ขี้คร้านจะได้แชมป์ จริงๆนะคะ ไม่ได้โม้ เอาเป็นว่ารู้ว่ารู้จักตัวเค้าน้อยกว่าตัวเค้านิดนึง แต่เพื่อนๆคนอื่นไม่ต้องน้อยใจนะคะ ออมยังมีเรื่องของเพื่อนๆอยู่ใน Memory เพียบ ดังนั้น ระวังนะคะ ว่า………….จะเป็นคนต่อไปที่ออมจะแฉ เอ๊ยๆ เล่าเรื่องราวน่ารักๆให้ทุกๆคนได้รู้ แต่ว่าไม่ใช่การประจานนะคะ (ร้อนตัว แหะๆๆๆ )

หลังจากดูหนังเราตั้งใจจะไปกินขนมจีน ที่สะพานหิน เจ้านั้นนะ ขนมจีนแกงป่า อร่อย ถูกใจๆๆๆ ออมที่สุดเลยคะนอกจากนี้ยังมี น้ำยา น้ำพริก แกงไตปลา แกงเขียวหวาน อีกนะ กินพร้อมผักสดๆ (ซึ่งคนไม่กินผักอย่างออมไม่ค่อยโปรด) จะยิ้มหวานเพราะความใหม่ สด และ กรอบ ของมัน  ไม่ได้ commission นะคะอย่าเข้าใจผิด ที่แนะนำเพราะของเค้ากินอร่ออยจริงๆค่ะ

แต่พอไปจริงๆแล้ว เสาร์เค้าเห็นว่ามีงานเทศกาลอาหารที่สะพานหิน ก็เลยเปลี่ยนแผน ไปหาของอร่อยๆในงานกินดีกว่า งานเทศกาลอาหารหมดวันนี้แล้วค่ะ ปีนี้มีอาหารน้อยกว่าทุกๆปี อาจจะเป็นเพราะฝนตกด้วยมั้งคะ แต่ก็ไม่ถือว่าน้อยมากนะ ก็ยังได้เดินเหนื่อยใช้ได้ เพราะความอยากกิน ชาชัก ที่ออมติดใจ ตอนที่ไปออก บูท ที่จังซีลอน ไม่ถึงสามชั่วโมงกินไปแล้ว สามแก้ววววว แก้วละ อร่อยจริงๆ แถมเค้ามีลีลาท่าทางตอนเท แล้วก็หมุนตัว หร่อยจริงเลยค่ะ

เดินวนสองสามรอบก็ไม่มี เลยอดกัน ได้ซื้อยำ กับส้มตำรสเผ็ดดดดดด มากินกัน พร้อมนั่งฟังเพลง และปลดปล่อยอารมณ์นั่งคิดถึงความหลังไปเรื่อยๆ เสาร์ก็บอกว่าอยากไปคาราโอเกะจัง ตอนนั้นเพิ่งจะทุ่มนิดๆ ออมก็บอกว่าเอาจริงเหรอ เค้าบอกว่าเค้าอยากปลดปล่อย (ไม่รู้จะปลดปล่อยอะไรนักหนาเนอะ ตอฮา คริ คริ คริ ) ก็เลยไปกันเลยพร้อโทรชวน บัส เพื่อนที่ทำงานที่เดียวกันสมัย เก้าปีก่อน อิ อิ อิ  เสร็จสรรพออมกับเสาร์ล่วงหน้าไปก่อน  ทุ่มครึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไปถึง ร้องตั้งแต่นาทีแรก จนวินาทีสุดท้ายเลย แบบว่าไม่ค่อยจะเก็บกดค่ะ แหะๆๆๆ

สองอย่างที่ได้รู้คือ นังเสาร์ ร้องเพลงสตริงม่ายยยยยได้ เรื่องงงงงง เลยยยย จิงๆๆๆๆๆๆ

แต่ก็มาแจ้งเกิดอย่างเป็นทางการกับคอเพลงแนว ลูกทุ่ง เพื่อชีวิต เสียงมันไปได้อย่างประหลาดเลยค่ะ เฮ้อ ไสยศาสตร์มีจริง  ออมกับเสาร์ปลี่ยนกันร้องแบบ สไตล์ใคร สไตล์น กว่าบัสจะตามมาก็เกือบสามทุ่มแล้ว แต่เสียงบัสนี่ก็เป็นที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นยังไง อีกอย่าง บัสกะเสาร์ก็ไม่ได้เจอกันมานานนนน มากๆๆ เค้าก็บ้าโม้ กัน ดังนั้นงานนี้คงไม่ต้องถามนะคะ ว่าใครจะได้ครองไมค์และได้ร้องเพลงเยอะ แล้วก็ร้องเพราะที่ซู้ดดดดดดแหะๆๆๆ ม่ายค่อยหลงตัวเองเลยยยย  ว่าแล้วก็คิดถึงเพื่อนสมัยนั้นนะ มีเพลงนึงที่เราร้องด้วยกันแล้วร้องไห้ แบบเด็กๆซึ่งความจริงมันก็ไม่ได้ตรงกับใครนะ แต่ว่า บรรยากาศตอนนั้นมันพาไปค่ะ จำชื่อเพลงไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่าเป็นของ มาช่า

มิตรภาพนั้นเกิดขึ้นได้ง่าย แต่ทำยังไงเราจะรักษามิตรภาพ ความทรงจำ ความสัมพันธ์ที่ดี เก็บไว้ให้นานๆ เมื่อนึกถึงเมื่อไหร่ก็มีความสุข ได้เหมือนพวกเราละคะ มันอาจจะยาก แต่ออมเชื่อว่าหากเราใส่ใจ และเอื้ออาทรกัน มันก็ไม่ยากเกินไปหรอกค่ะ เอาใจช่วยเพื่อนๆทุกคนเลยค่ะ

โรสไม่ต้องน้อยใจนะจ๊ะ เรื่งของเรากำลังจะมีขึ้นเร็วๆนี้ ( เหมือนในหนังไง Coming soon  ) 

Advertisements