วันนี้ไปกินๆๆ กุ้งกระทะกับพี่ๆ แต่ก้อเกิดอาการแบบนี้อีกแล้ว คิดถึงคิดถึง ….คิดถึง… ( รู้สึกเกลียดตัวเองเหลือเกิน ) อีกแล้ว….ทำไมเหรอ มันเป็นความเคยชินเหรอ พยายามถามและ หาคำตอบให้ตัวเอง ว่าทำไมต้องคิดถึง ต้องหวั่นไหว ต้องเศร้าทุกๆครั้ง เหนื่อยเหมือนกันนะชีวิต แต่ก้อค้นพบนะว่า

หลังจากนั้นเราก็จะชินไปเอง ไม่ว่าความทุกข์จะมาในรูปไหน
คนเรามักมีความสามารถในการปรับตัวปรับใจให้คุ้นเคย
จนความทุกข์นั้นๆ กลายเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อเวลาผ่านไป จิตใจก็กลับเป็นปกติ
แต่ที่ทนไม่ได้นั้น ส่วนใหญ่มักเป็นเพราะมีเวลาปรับตัวน้อยเกินไป
หรือว่ายังไม่ทันปรับตัวจนคุ้นเคย ก็คิดสั้นไปเสียก่อน

ความเคยชินทำให้เรามีภูมิต้านทานต่อความทุกข์หรือสิ่งที่เราไม่ต้องการจะเผชิญ
ความเคยชินนั้นสามารถแปรความทุกข์ให้กลายเป็นความไม่ทุกข์
เปลี่ยนปัญหาให้กลายเป็นเรื่องธรรมดา รู้จักปล่อยวาง นั่นเป็นข้อดีของความเคยชิน
แต่ข้อเสียก็มีอยู่ไม่น้อย บ่อยครั้งความเคยชินก็ทำให้ปัญหาถูกบดบังและเรื้อรัง
จนแก้ได้ยาก  

หากเรามีโอกาศก้อลองเปิดโลกทัศน์ให้ตัวเองใหม่ ลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นเคยดูบ้าง จะช่วยให้เราเห็นข้อจำกัดของตัวเอง นอกจากจะทำให้เราไม่รู้สึกว่าเก่งทุกเรื่องแล้ว ยังช่วยให้เราพัฒนาศักยภาพใหม่ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตและการทำงาน ช่วยลดความจำเจ และยัง อาจเปิดตาให้เราเห็นอะไรใหม่ๆ
แทนที่จะชินชากับแบบเดิมๆ เราอาจจะมองเห็นข้อบกพร่องในตัวเค้าชัดเจนมากขึ้นกว่าที่เรารอรอ รออยู่กับความคาดหวังอยู่นานจนเคยชิน

กบนั้นเก่งในการปรับตัว เอากบไปวางไว้ในหม้อที่ตั้งอยู่บนกองไฟ
มันจะปรับตัวให้ชินกับความร้อนที่เพิ่มขึ้นๆ
แต่พอถึงจุดหนึ่ง มันจะทนไม่ไหวและตายไปในที่สุด
ในสถานการณ์อย่างนี้ ทางออกที่ดีที่สุดคือกระโดดออกจากหม้อขณะที่ยังมีเวลา
ตอนนี้เราเป็นเหมือนกบในหม้อที่ร้อนระอุหรือไม่
ถ้าใช่ น่าจะคิดได้แล้วว่าถึงเวลากระโดด ออกจากหม้อหรือยัง

หรือว่าเรายังอยากเป็นกบในกะลาครอบอย่างนี้ตลอดไป พยายามอย่าหยุดอยู่กับความเคยชินอีกต่อไปเลย …Fly to High…